Wie ben ik...

 

WendyThijssen, geboren 21 oktober 1979 in Langenboom. Middelste van drie zussen.

Rustig meisje, allemansvriend en een kei in aanpassen en iedereen naar zijn zin maken. (pas met 36 jaar kwam ik er achter waar dat vandaan kwam en dat het vooral voor jezelf minder positief is dan je zou denken).

Op mijn rapporten stond altijd: tempo! Maar als de cito en entree toetsen in groep 8 erg hoog uitkomen ging je in die tijd gewoon naar havo-vwo. Er werd niet gekeken naar andere persoonlijke factoren.

 

Havo op het Kruisheren Kollege in Uden..... de wereld werd ineens wel heel erg groot. Ik had wat langer nodig om te wennen dan mijn klasgenoten en werd de gehele brugklas "die dooie". Ik werd genegeerd en gepest. Ondanks mijn havo-vwo advies met hakken over de sloot en een keer blijven zitten de havo voltooid.

 

Sociaal Pedagogische Hulpverlening begonnen in Nijmegen, want na een beroepskeuzetest kwam "iets in de sociale sector" eruit.

Na een half jaar gestopt vanwege een depressie. De leerdruk werd me te hoog maar ook vooral telde mee de onderwerpen die ik tegenkwam, de mate waarin die psychologisch werden uitgediept en wat dat met mij deed. Hier werden wat dingen aangeraakt in mij!!

 

Begonnen met Sociaal Pedagogisch Werk (mbo) om een stapje terug te doen. Ook hierin af en toe moeite met de prestatiedruk of tempo. Ik kreeg te horen dat een kamer vrij kwam en ging graag die zelfstandigheid tegemoet.

Begonnen als pedagogisch medewerkster in de kinderopvang. 

Ik kreeg een relatie en we besloten vrij snel te gaan samenwonen en later trouwen. Er kwamen twee prachtige jongens. En moederschap doet heel veel met je. Onder andere zorgt het dat je als vrouw meer in je kracht gaat staan, het brengt je dichter bij jezelf.

Maar wie was ik nou eigenlijk? Waar stond ik voor? Wat vond ik fijn en wat niet? Wat voelde ik eigenlijk? Ik had geen idee want mijn hele leven had ik me aangepast aan "hoe het hoort" en nee, vooral niet iemand voor het hoofd stoten of lastig vallen! Eigenlijk heb ik mezelf van kind af aan nooit ruimte gegeven om er te ZIJN.

Door de economische crisis kwamen er bezuinigingen in de kinderopvang en werd ik na tien jaar een warme en fijngevoelige leidster geweest te zijn werkloos. Wat een geschenk want er ontstond ruimte om naar binnen te keren en te ontdekken wie ik was!

Twee factoren hielpen daar bij: mijn oudste zoon hield me met zijn hoogsensitiviteit een duidelijke spiegel voor, Die sensitiviteit begreep ik zo ontzettend goed maar mocht er in mijzelf nu pas echt zijn. Verder kwam ik door de cursus reiki 1, die gevolgd werd door reiki 2 en later 3A, dichter bij mezelf en dichterbij het besluit te gaan scheiden. De relatie was gebaseerd op afhankelijkheid en niet op basis van werkelijk respect of liefde. Maar de zelfliefde ontbrak tot dan toe om het onderscheid te kunnen maken.

Na de scheiding en een periode van dates die me vooral goed leerde wat ik niet wilde in een relatie kwam de ontmoeting met een jeugdliefde. Die voelde toen al zo enorm goed en dat bleek weer zo intens te zijn. We zijn diep met elkaar verbonden, zelfs nu we niet meer bij elkaar zijn. Die relatie liet me het andere uiterste voelen, echte verbondenheid en intens diepe, onvoorwaardelijke liefde. Tegelijkertijd liet deze relatie me zien dat er in mij een diepe angst zat om te verbinden, om van gehouden te worden en om in de steek gelaten te worden.

De heftige gevoelens van het mechanisme bindingsangst/verlatingsangst (deze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en terug te vinden in dezelfde persoon en vaak ook in hun partner omdat de polen elkaar aantrekken zodat ze maar nooit tot een echte verbinding hoeven te komen) hebben me weer grote stappen dichter bij mezelf gebracht.

 

Pas rond mijn 36e begrijp ik dat ik mijn hele leven een depressieve neiging heb gehad en dat het de laatste paar jaren pas verder op de achtergrond komt te staan en er meer plezier in het leven voor in de plaats komt. Nog steeds ben ik zoekende naar wat bij mij past maar geniet nu van die zoektocht. In die zoektocht heb ik te horen gekregen (en later meermaals bevestigd gekregen) dat ik een alleengeboren tweeling ben. Dit verklaarde voor mij (na voor mezelf eerst eens "bewijzen" te zoeken en te vinden) de diepe angst, verdriet, eenzaamheid, band met de dood en band met de andere wereld die ik van kind af aan heb gehad.

Dit inzicht bracht langzaam aan de acceptatie van die gevoelens die ik van mezelf altijd "onnodig" vond, ik had immers nooit iets ergs meegemaakt.... En met acceptatie kwam weer verandering en groei..

Steeds meer verbinding komt er hierdoor ook met mijn kinderen en anderen om mij heen. De verbinding die ik als kind al niet volledig heb durven aangaan, zelfs niet met mijn moeder, wat ook een gemis aan warmte gaf. Ook dat verandert steeds meer.

In groot vertrouwen zet ik hier neer wat ik op dit moment wil uitdragen, waar ik mee bezig wil zijn. Net zoals ik zal deze website veranderen, dus kom af en toe eens kijken of het jou wat kan bieden.

Wendy